Wij hebben nog nooit normaal een huis gekocht.

Nee maar echt niet. In ieder geval niet op de "normale" bezichtigen, bieden, kopen en verhuizen manier. Wonderlijk is het, maar echt waar.

Na twee jaar in ons appartement boven het winkelcentrum, vonden we het tijd voor een grotemensenstap: het kopen van ons eerste huis. We hadden allebei een fulltime baan, dus het krijgen van een hypotheek moest niet zo’n probleem zijn (dachten we) maar het vinden van een geschikt huis was nog niet zo makkelijk. Tenminste, wat is het gek om andermans huis binnen te stappen om dan ongezouten kritiek te leveren op iets wat zij in de jaren ervoor hebben opgebouwd. We probeerden er doorheen te kijken, maar wat kom je een meuk tegen! Slecht onderhouden, ongekende zooi, stank, katten en inrichtingen waarvan je je afvraagt waar het ooit gekocht is. 

Maar goed, met z’n tweeën (en soms met paps) struinden we Huizen af op zoek naar die ene parel en ja hoor, daar was het! Een tussenwoning met open haard, 20 meter diepe tuin, houten vloer, wenteltrap en room-for-a-baby. Helemaal de bom! Voor een astronomisch bedrag (nu lach je erom) kochten we na een paar biedingen en tegenbiedingen ons allereerste huis. 

Voor de hypotheek moesten wij allebei een medische keuring ondergaan. Tjidde was militair, getraind en topfit met een gestel als een volbloed hengst (lekker overdrijven), maar ik voelde al een tijdje een roffel bij mijn hart. En ja hoor, de beste dokter luisterde naar mijn hart… nog eens… en nog eens… en zei toen: ‘Ik hoor iets afwijkends. Ik zou toch even bij de dokter langsgaan als ik jou was”. Eind van het liedje: niet zomaar een formaliteit, maar een serieus probleem en (nog) geen hypotheek. 

In de tussentijd werd de voorlopige koopakte getekend en vroegen we naar een iets eerdere sleuteloverdracht om te kunnen klussen. Toen we daarover werden teruggebeld werd ons meegedeeld dat er beslag was gelegd op het huis en op de inboedel. Be-slag. De verkopende partij had een cliënt mogelijk letselschade toegebracht en de geëiste schadevergoeding was dusdanig hoog dat de bank beslag legde op alles wat van haar was. En dus ook op dat net aan ons verkochte huis. Ze bleek 's nachts haar spullen te verhuizen om de inboedel weg te sluizen... Manmanman, we konden het maar net begrijpen, wat gebeurde er allemaal?! 

SCOOP: Achteraf hoorden we (van niet nader te noemen nieuwsgierige buurmannen) dat deze dame in een giga jacuzzi in de achtertuin bijzonder ontspannen massages gaf en dat het ‘letsel’ hoogstwaarschijnlijk hierdoor was ontstaan. jajaja …Anyway, wij zaten met de gebakken peren. Big time. Geen hypotheek en geen huis. 

Heel lang verhaal, kort: die roffel in mijn hart bleek een onregelmatige hartritmestoornis. Met medicijnen kreeg ik de boel onder controle en stonden onze ouders tijdens het proces garant voor de bank. De hypotheek was rond, maar dat huis was een heel ander verhaal.

Na een aantal weken togen we enthousiast naar de notaris. Er waren nog steeds een aantal zaken niet afgerond en de claims lagen er nog steeds, maar het huis mocht worden verkocht. Nadat alle aktes waren voorgelezen, bleek de verkopende partij er nog niet te zijn. Er moest nog een x bedrag aan de notaris betaald worden, maar dat kon deze dame niet bij elkaar harken. Ik vond het alweer zielig natuurlijk, maar ik geloof dat we er wel zo’n 3 uur gezeten hebben. Tig rondjes lopen. Ik weet natuurlijk niet hoe het haar is gelukt, maar na 3 uur kwam ze met een verhit hoofd en een zuchtende makelaar (veel te weinig courtage voor al dit werk) haar excuses aanbieden en vertellen dat het was gelukt. Wij hadden een huis.

En wat voor een! Een paleisje! Maaaaaar, mét een kruipruimte die vol stond met afvoerwater van de wasmachine. Zucht... Natuuuuuuuurlijk zou de verkoper dit netjes verhelpen door een buis aan te sluiten op het riool. Tijdens de oplevering zag de kruipruimte er spik en span uit. Aangeharkt en wel. Na een paar dagen hoorden we water stromen en bleek de buis een loze buis te zijn. Gewoon ordinaire oplichting dus. Wij sloten de buis aan op het riool, maar die bleek verstopt. Voor- en achtertuin eruit en 2 duizend euro lichter. Verhalen op de verkoper hoor ik je denken?! Iets met een kale kip of een kale knip. Je kunt er in ieder geval niks van plukken.

Het deed niets af aan ons eerste huis. Wat een heerlijkheid! Maar wat een verhaal! Als je geen hartproblemen had, zou je ze ervan krijgen… ;-)

 

© 2019 - 2021 Mrs.Multitask | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel