Veiling meester!

Zie mij zitten. In die kleine bijkeuken. Op de grond met mijn rug tegen de droger die op volle toeren draait. Standje ‘intensief’. Nou dat kun je wel stellen. Óver mijn toeren ben ik. Ik kan niet meer. Alleen hier kan ik het gehuil van onze kleine jongen niet horen. Even ontsnappen aan dat snerpende geluid van onmacht en medelijden. Na 3 weken huilen, weten we niet meer wat we met hem aan moeten. En als jonge moeder met baby en een peuter is dit de enige plek waar ik even alleen ben. Samen met het gestamp van de droger.

Ons huis is heerlijk! We hebben er echt onze plek van gemaakt. De tuin wordt steeds mooier, de kamers zijn leuk ingericht, de badkamer van 2mx2m vernieuwd, maar we beginnen een beetje uit ons fijne jasje te groeien. Met twee kinderen hebben we eigenlijk een kamer te kort en door een huilende tweede, wordt die extra kamer echt gemist. De eerst zo toffe open wenteltrap midden in de woonkamer begint een bron van ergernis te worden. Los van het feit dat Tjidde zijn tenen meerdere malen om de spijlen krult (auw), begint de oudste peuter er steeds op te klimmen en door het open karakter van de trap kan ik niet aan het huilen van de baby ontsnappen. 

En dan… mijn moeder. Echt. ‘Lieverd, ik kom je wel een week helpen. Kun jij een beetje bijtanken.’ Nadat ze, na een nachtje slapen op de logeerzolder, van de supersteile trap op haar knieën naar beneden zeilde, (ja echt!) begonnen we te filosoferen over een ander huis. (We hebben trouwens liggen brullen van het lachen. Ze deed zich gelukkig niet heel veel pijn, maar ze zat met haar gezicht tegen de deur geplakt. En toen ik, geschrokken door de klap de deur opendeed, viel ze als een standbeeld naar voren. Kan er nu nog om gieren!) Nog een reden voor een ander huis! Als je hard zoekt, vind je er genoeg! 

Op een avond zit moeders op de bank en oppert tussen de koffie en de koek de mogelijkheid om eens op Marktplaats naar een ander huis te zoeken. Marktplaats?! ‘Ja, daar staan ook vaak veel Huizen te koop! Je weet het niet, misschien staat er wat tussen!’ En ja hoor! De tweede hit. Ik zag een plaatje van een huis dat ik al eerder op Funda te koop had zien staan. (Funda naast de droger. Heerlijk!) Het huis is een maatje te groot (en te duur) voor ons en dus allang van ons lijstje afgestreept. Maar het sprak me op een of andere manier aan. Op Funda kon ik het niet meer terugvinden en op MP was de prijs flink lager. Gek. We googleden het adres. HUH? Notaris? Executieveiling? Daar leek op Marktplaats geen sprake van! Wat gek dit! Morgen maar eens bellen. Stoute schoenen aan en gaan. Gebeld, mevrouw gesproken en afspraak voor bezichtiging gemaakt. Vreemd. Niets over een executieveiling.

Door een vervelende scheiding werd het huis onderverhuurd. Ik zie nog de witte vloer met zwarte hondenharen voor me. De geur van natte hond en een weeïge etenslucht, er waren meerdere mensen en er stonden veel schoenen. Heel veel schoenen. En de verkoopster deed heel erg haar best om het huis aan ons te verkopen (vóór de veiling) Ik vond het een liefdeloos huis met bakken potentie. Dat wel.

TJ had inmiddels als ‘burger’ zijn intrede gedaan. ‘Militair af’ betekent dat. Gewoon een ingezetene van de wereld met een ‘normale’ baan. Nou ja, normaal. Werkend als consultant op een afdeling met veilingmeesters is niets anders dan ‘meant-to-be’. Hoe is het mogelijk dat deze mensen je collega’s zijn op dit cruciale moment! Hij hoefde maar te zeggen dat hij een huis op het oog had dat op een veiling te koop werd aangeboden of 3 handen gingen de lucht in. ‘Wij gaan je daarbij helpen’. Na 2 weken inlezen en sparren met zijn collega’s bezocht TJ de veiling. Klotsende oksels en zweet in de bilnaad. Dat hij het heeft gedurfd, met zijn krap 29, verbaast me eerlijk gezegd nog steeds.

Na twee uur nagelbijten, belde hij op. Hij had het huis… NIET. Een man in de zaal kocht het huis een fractie boven ons bod. Hij riep ‘MIJN’ op het moment dat Tjidde zijn keel schraapte om hetzelfde te roepen. Maar helaas. Het was niet zo. Zelfs de veilingmeester-collega’s waren er ontdaan van. En ik, nou ja, you can imagine… Er zat maar 1 ding op. De veiling uitzitten en vragen of de beste man het voor zichzelf of voor een ander gekocht had. Zo gezegd, zo gedaan. Hij wilde het wel verkopen. Voor een x bedrag meer. Hij was verplicht om alle juridische rompslomp te regelen en wij kochten het van hem. 

Echt bizar. Ik zie hem nog aan komen lopen met een bos blommen. Een bossie troost dacht ik nog. Maar we hadden het. Het huis was van ons. Tenminste, ik zal je de financiële en administratieve rompslomp besparen, maar we hadden ons tweede huis gekocht. Niet bepaald op de normale manier, maar hé, wat is eigenlijk normaal?

Op de dag van de overdracht troffen we een huis vol spullen. De keuken zat vol met huisraad en het vlees droop uit de vriezer. Er stond een babybedje, ik vond speelgoed en trouwkaarten. Opeens had ik er echt moeite mee dat wij dit huis hadden gekocht. Ik had oprecht medelijden met deze mensen en dat het huis niet naar waarde verkocht was. Maar rationeel wist ik dat als wij het niet hadden gekocht, de handelaar het had gehouden en mogelijk had verhuurd of dik zou hebben verkocht. Het was niet onze schuld dat deze mensen in de problemen zaten. Officieel moesten ze ons betalen om wat spullen uit het huis te mogen halen, maar dat voelde natuurlijk niet goed. Na overleg hebben ze alles van hun waarde uit het huis mogen halen. De rest hebben we weggedaan. Punt. Na een ontmoeting met de hartelijkste buren ever, zat er maar één ding op. Van dit liefdeloze huis een liefdevol thuis maken. Na 5 maanden klussen met 2 superkleine kids verhuisden we naar onze crib. En dat gehuil uit die andere crib is natuurlijk gestopt. Hij bleek gewoon een ontzettende boef. And the rest is history.

 

© 2019 - 2021 Mrs.Multitask | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel