We doen even een korte Topotoets

Tamara verhuisde...

Van Noord-Holland naar Noord-Brabant.

Van Noord-Brabant naar Groningen.

Van Groningen naar Zuid-Holland.

Van Zuid-Holland naar Overijssel.

Van Overijssel naar Gelderland.

Van Gelderland naar Zuid-Holland.

Van Zuid-Holland via Groningen naar Noord-Holland.

Vraag 1: In welke provincies heeft Tamara NIET gewoond? 

Ik ben een ‘kind van de dominee. Niet bijzonder verder en toch een beetje wel. Net als Annie M.G., Freek de Jonge en Arie Boomsma ben ik opgegroeid in pastorieën. Soms héle grote met oprijlaan en gracht, maar meestal middelgrote vrijstaande huizen pal naast de kerk. Een beetje publiek bezit waren we wel. Die domi met zijn doki’s. Niet iedere dominee verhuist vaak en veel. Mijn vader (en moeder) wat meer dan gemiddeld. Dat betekende dus vaak wisselen van school, nieuwe vrienden maken en weer een nieuwe kamer inrichten. Niet altijd gemakkelijk eerlijk gezegd, maar als ik erop terugkijk heeft het me wereldwijs en sociaalvaardiger gemaakt. Ik kan me bewegen tussen haar-op-de-tanden stoere Kattukers, gesloten lieve Grunnigers en gezellige Brabo’s. En wat hebben wij een hoop meegemaakt! Ik kan een boek schrijven over al mijn belevenissen uit de pastorie, maar ik dwaal af...

Ok, eentje dan! Mijn broers hebben wel eens andere kinderen uit het dorp wijsgemaakt dat wij vanuit huis de kerkklok luidden. Heb je daar een knopje dan? Nee joh, er loopt een heel lang touw vanuit onze kelder naar de toren! Daar staan we dan voor kerktijd met z’n allen aan te trekken!

Ik kan me nog goed herinneren hoe ik wakker werd in zo’n nieuw huis. Verward en onwennig, maar met een heerlijk gevoel van een nieuwe start. Dan liep ik naar beneden in ons stokoude, vrij nieuwe of jaren ‘50 huis en dan rook je de pas geverfde kamers en onbekende luchtjes. Het zoeken van je weg door een vreemd huis en onontdekte tuin! Fantastisch vond ik dat! Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik me dat gevoel nog herinneren!

Pastorie Oostwold (gemeente Oldambt) Groningen

Maar hoe leuk ik dat verhuizen ook vond, ik was nergens écht thuis. Geen plaats waar je er als importkind helemaal tussenkwam. Na een paar jaar pakte je je boeltje weer op. Je tent ging als het ware weer in de zak en je trok verder. Een nomade of zoiets. En dat geeft een soort onrust. Een onrust die zorgt dat je nooit echt ergens thuis bent. Maar ik stond erbij en keek ernaar. Het duurde even om te beseffen, maar thuis is bij je geliefden en een huis is maar een huis. 

Lang verhaal kort. Twee jaar geleden hebben we een bevriende architect gevraagd eens ‘wat voor ons te tekenen’. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik wilde verhuizen en niet verbouwen. Punt. Maar als we dan eventueel, misschien, onwaarschijnlijk, maar toch zouden gaan verbouwen, wat zou ons huidige huis dan qua functionaliteit en ruimte kunnen bieden? Tegen de architect zei ik stoer: ‘Verras me maar.’ Nou dat kregen we. Van één ruimte alles in 1, naar 3 ruimtes. Muren verplaatsen, uitbouwen, kamers met verschillende functies. O.K.? Leuk! Maar…

In twee jaar tijd hebben we anderhalf jaar gezocht naar dat ‘wat anders’. We hebben wat afgezocht. Van een gruwelijke-grenen-grot uit de jaren ’60 tot een puike jaren ’30 woning met kantoorpand. Van huis met winkeltje tot burgemeesterswoning met AirBNB. We hebben ongezien op een kavel geboden, we kregen hem toegewezen en zegden hem weer af. We hebben een hele oude klusboerderij bekeken, een lap grond met paddenpoel en archeologische ellende met een te klein bouwvlak. We hebben een afspraak gehad met een bouwer van een schuurwoningen en voerden een gesprek met een Gooische makelaar over de aller allerlaatste nieuw te bouwen twee-onder-een-kap om de hoek in de Blaricummermeent.

We ontdekten dat we met al die plannen de kids niet gelukkig gingen maken. En dat we door ontelbare #ommetjes onze eigen omgeving weer enorm begonnen te waarderen! En als je dan ook nog herontdekt dat vrienden en lieve buren om de hoek heel wat waard zijn in deze tijd, dan ben je toch gek als je weggaat? I know, soms wat traag van begrip... Hard hoofd ook. Eigenwijs noemen sommigen het.  Maar misschien moet ik wel zeggen: "Count your blessings?"

Anyway... Dag Funda. Hoi leuk eigen huis! 

En de architect zei: ‘Eindelijk! Gefeliciteerd!’ 

 

© 2019 - 2021 Mrs.Multitask | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel